Monika Mellerowska – Anna Wysocka w Muzeum w Grudziądzu

Anna Wysocka w Muzeum w Grudziądzu

Ona drobna kobieta, o przenikliwym spojrzeniu i szczerym uśmiechu, w swej naturze podobna raczej do drobnolistnych kwiatów, jakie zdobią jej suknię. Jej prace – ciężkie i groźne, nieoddające kruchej natury ich twórczyni, lecz jednak poruszające najdelikatniejszą strunę w głębi człowieka. Tchnące nadzieją Futuroidy, Continue reading

Continue reading...

Mateusz Promiński – Dwie dekady zmagań z materią

Dwie dekady zmagań z materią

„Czas zabiera życie
i oddaje pamięć, złotą od płomieni,
czarną od żaru”
— Adam Zagajewski

Ostatnie prace Anny Wysockiej – wielkoformatowe rysunki o tematyce zwierzęcej – tylko pozornie odbiegają od dotychczasowej działalności toruńskiej artystki, która przyzwyczaiła wielbicieli swojej twórczości do kreatywnego wykorzystywania technik Continue reading

Continue reading...

Recenzja 2020 – Łukasz Ciemiński

Pasja zwierząt-Pascha Chrystusa – plastyczna teologia Anny Wysockiej

„Podejrzewam, że zwierzęta są to cierpiące anioły, biorące udział w kenozie chrystologicznej”
— Jerzy Nowosielski

W grudziądzkim Muzeum im. ks. dr. Władysława Łęgi trwa obecnie wystawa „Ogniem wypalone, popiołem zapisane” prezentująca dorobek ostatnich dwóch dekad toruńskiej artystki Anny Continue reading

Continue reading...

Recenzja 2016 – Pituła

Materia

ANNA WYSOCKA swoją profesjonalną artystyczną drogę rozpoczęła w 1999 roku z chwilą ukończenia studiów na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Od samego początku jej zainteresowania skierowane były w stronę materii, która to stała się jej podstawowym medium konstruowania i tworzenia nowo-form równoległych i współbrzmiących ze światem realnym i rzeczywistym. Echo Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2002 – Anna Mosingiewicz

Anna Wysocka – w poszukiwaniu harmonii

Pierwszą rzeczą, która niemal dosłownie uderza oglądającego dzieła plastyczne młodej artystki są format i technika jej obrazów. Wielkie pilśniowe płyty na blejtramach pokryte farbą zmieszaną z piaskiem lub klejem, czasami malowane bejcą bezpośrednio na podłożu. Najważniejszym jednak elementem tych niby-obrazów Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2002 – Lech Wolski

„Umysł ludzki jest zdolny do wszystkiego – gdyż jest w nim wszystko, cała przeszłość i cała przyszłość”
— Joseph Conrad

Dla młodej artystki, na której spoczywa ciężar podejmowania się spraw odważnych i odkrywczych każdy nowy cykl obrazów może stać się poszukiwaniem „Świętego Graala”, osobistą i wspaniałą przygodą twórczą.

Zdolność Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2004 – Piotr Szmytkiewicz

Nie istnieje lepsza medytacja niż spotkanie z prawdziwą sztuką, z dojrzałym artyzmem. Mądry kontakt odbiorcy z kunsztownym upostaciowaniem ducha sam w sobie jest aktem twórczym. Odnalezienie swojej duchowej tożsamości wobec aktywnej struktury mistrzowskiego dzieła – to dotknięcie rzeczywistości w wymiarze mistycznym, ponad doktrynami. Gdy rodzi się żywiołowa świadomość Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2004 – Piotr Załuski

Anna Wysocka – Destrukty
ekspozycja rzeźb we wrocławskiej Galerii „Awangarda” w 2004 r.

Bryły kłamią swojej nazwie, ale nie jest to błąd artystki. Tu w ogóle nie ma błędu. Być może to delikatny ślad ironicznej prowokacji. To są rzeczywiście „destrukty”, jakieś zwierzęce szczątkowce, jakieś unoszące się powidoki biologicznej cielesności. Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2008 – Kierkus-Prus

Antynomie, re-interpretacje, transgesje, czyli dyskurs świata i o świecie w obrazach-obiektach Anny Wysockiej

…istnienie i świat jawią się usprawiedliwione tylko jako zjawiska estetyczne…
— Fryderyk Nietzche

Prace toruńskiej artystki Anny Wysockiej podejmują problem połączenia warsztatu twórczego, ujęcia formy jak i jej nośnika znaczeniowego. Nie sposób nie zauważyć różnorodności Continue reading

Continue reading...

Recenzja – 2008 – Lech Wolski

„Statuę grecką weź – zrąb jej ramiona – Nos – głowę – nogi opięte w koturny – I ledwo torsu grubą zostaw bryłę: Jeszcze za żywych stu uduchowiona, Jeszcze to nie głaz ślepy – jedną żyłę Pozostaw – wskrzesi… i tę zrąb – zostanie Materii tyle Continue reading

Continue reading...